4

3

6

5

11

KATECHIZM 2Temat: BÓG ABRAHAMA NASZYM BOGIEM (KKK 59-64. 144-147)

”W swoim czasie (...) powołał Abrahama, by uczynić zeń naród wielki (por. Rz 12,2), który to naród po Patriarchach pouczał przez Mojżesza í Proroków, by uznawał Jego samego, jak Boga żywego i prawdziwego, troskliwego Ojca i Sędziego sprawiedliwego, oraz by oczekiwał obiecanego Zbawiciela”. (Dei Verbum 3)

1. Motywacja katechezy.

Proponowana katecheza stawia sobie podwójny cel, teologiczny i pastoralny. W pierwszym rzędzie chodzi o ukazanie uczestnikom stopniowego objawiania się tajemnicy Boga oraz etapów Jego zbawczego dzieła, dokonujących się na kartach Biblii, co powinno umożliwić lepsze zrozumienie sposobu Jego działalności w świecie i obecności w życiu człowieka. Katecheza stawia sobie także cel pastoralny: odpowiedź Abrahama, wyrażająca się posłuszeństwem Bożemu wezwaniu, jest wzorem wszelkiego posłuszeństwa w wierze, najpierw patriarchów, Mojżesza i całego Izraela, a potem Kościoła i jego członków. Uczestniczący w katechezie powinni dojść do przekonania, że dialog z Bogiem jest dla każdego człowieka czymś możliwym, a nawet bardzo realnym, natomiast pozytywna odpowiedź na Jego wezwanie jest wręcz warunkiem urzeczywistnienia się Bożych planów wobec ludzi i dostąpienia przez nas Bożego błogosławieństwa.

2. Wprowadzenie

Wielkim problemem człowieka współczesnego jest wiara W Boga, a więc pod- stawowe pytanie o istnienie Boga, oraz pytania związane z przeżywaniem wiary chrześcijańskiej na codzień, W tym pytanie o Jego obecność w ludzkim życiu, zwłaszcza problem milczenia Boga wobec cierpienia i wszechobecnego zła (Opatrzność Boża). Dlatego mówienie o Bogu Abrahama, który przecież jest także naszym Bogiem, winno zdążać do poszerzenia tradycyjnych ujęć, obecnych w opracowaniach teologicznych, ujmujących orędzie zawarte w dziejach Abrahama i Narodu Wybranego, w kategoriach przymierza i posłuszeństwa Wiary. Historia objawiania się jedynego Boga, utrwalona na kartach Starego i Nowego Testamentu, może stać się wspaniałym wykładem Wiary o Bogu i w nowym świetle przedstawić Jego obecność w życiu każdego człowieka. Boga można doświadczać każdego dnia, jeśli tylko spojrzeć na otaczający nas świat i dokonujące się wydarzenia oczami wiary, jak kiedyś czynili to Abraham i inni biblijni bohaterowie.

3.Przedstawienie prawdy katechizmu.

U początków naszej wiary w Boga i istnienia Kościoła jako Wspólnoty wierzących znajduje się patriarcha Abraham, któremu Bóg objawił się w Charanie i polecił ruszyć W drogę do Ziemi Obiecanej (Rdz 12, l-4). Rzeczywistym powodem powołania Abrahama był zamiar Boży zgromadzenia W jedno rozproszonej ludzkości, jak ujmuje to Katechizm (nr 59). Swój zamiar Bóg realizuje, ocalając potomstwo Abrahama z niewoli egipskiej i ustanawiając swoim ludem. Przez Mojżesza dał Izraelowi swoje Prawo i zawarł z nim przymierze na Synaju, które było zapowiedzią wiecznego Przymierza, ustanowionego W Jezusie Chrystusie i przeznaczonego dla wszystkich ludzi. Dzięki temu odwiecznemu planowi Bożemu wszyscy jesteśmy w Wierze dziećmi Abrahama. Na wstępie katechezy należy zwrócić uwagę na prosty fakt, że wiedza Abrahama, a później Izraelitów o Bogu nie była na początku doskonała i pełna, lecz rozwijała się ulegając nieustannemu pogłębieniu i wzbogaceniu. Stopniowe objawianie przez Boga swej tajemnicy łączyło się wprost z Jego wielkimi czynami w historii zbawienia. Początkiem zbawczego dzieła Boga jest powołanie Abrama, związane z obietnicą ziemi i obietnicą potomstwa tak licznego, „jak gwiazdy na niebie” (Rdz 12,l-4). Abram, a imię to znaczy etymologicznie „ojciec jest wzniosły” lub „ojciec mnie miłuje” (trzeba pamiętać, że „ojciec” wskazywał zapewne boga domowego, boga rodziny), został wezwany, by ruszyć w drogę do Ziemi Obiecanej. Bóg zawarł z nim przymierze (por. Rdz 15, 18): Abram stać się ma, według zapowiedzi Boga, „ojcem wielu narodów” czyli Abrahamem, jak etymologicznie interpretuje to imię hagiograf (por. Rdz 17, 5). Późniejsza tradycja biblijna wielokrotnie głosi wielką pochwałę Wiary Abrahama, który usłuchał wezwania Bożego „nie wiedząc, dokąd idzie” (por. Hbr 11, 8). O tej bezprzykładnej wierze i ufności Abrahama wspomina również św. Paweł (Gal 3, 6-9; Rz 4, 3-20). Powołując Abrahama, Bóg stworzył zalążek przyszłego ludu Bożego, który miał się stać powiernikiem obietnicy danej patriarchom. Abraham, później jego następcy, stopniowo poznawali też objawiającego się im Boga, doskonaląc wyobrażenie i wiedzę o Nim. Jak ukazuje Biblia, Abraham i inni patriarchowie służyli jednemu Bogu, którego nazywali „Bogiem mojego ojca” (formuła Bóg N.N.), a więc był On Bogiem Abrahama, potem Bogiem Izaaka, następnie Bogiem Jakuba (por. Wj 3, 15-16). Ten okres w historii Narodu Wybranego nazywany jest henoteizmem (henos theos -jeden Bóg) lub monolatrią (monç latreia -jedyny kult). Izrael posiadał jednego Boga, ale nie przeczył istnieniu innych bóstw, przyznając innym narodom prawo do czczenia ich własnych bogów. Po zstąpieniu Jakuba i jego synów do Egiptu (Rdz 47) ich potomkowie byli prześladowani przez Egipcjan. Wtedy to Bóg wzbudził im przewodnika i wodza, którym był Mojżesz. Objawiając swoje imię Bóg objawił mu jakby cząstkę prawdy o swej Boskiej tajemnicy i swoich zamiarach, najpierw względem Izraela, a potem całej ludzkości. Bóg Izraela nosi imię ,,Jestem, który jestem”, to znaczy jest On aktualnie działającym, obecnym tutaj i teraz wżyciu narodu i poszczególnego człowieka (por. Wj 3, 13-16). Innymi słowami, Bóg jakby mówił do Mojżesza i izraelitów: ,,Zrozumiecie, kim jestem, kiedy okażę się jako działający na waszą korzyść, dla was”. Tak właśnie Izrael zawsze rozpoznawał Boga Jahwe jako tego, który jest obecny tu i teraz w losach Narodu Wybranego (por. Wj 33, 18-23). W szczególny sposób ta wyjątkowa obecność Boga została potwierdzona przez wielkie wydarzenia Wyjścia z Egiptu i zawarcia przymierza synajskiego. Pierwszej uczcie paschalnej, spożytej w Egipcie towarzyszyło zbawcze przejście (hebr. pesach) Boga i wyzwolenie pokoleń izraelskich z niewoli egipskiej, dokonane wśród wielu cudów i znaków (Wj 12, 1nn). Wyjście z Egiptu i przejście przez Morze Czerwone stało się najważniejszym doświadczeniem zbawienia dla Izraela, nieustannie wspominanym później przez cały Izrael. To wyjątkowe zdarzenie znalazło też swoje ukoronowanie w zawartym przy górze Synaj przymierzu, gdzie Naród Wybrany otrzymał przez pośrednictwo Mojżesza prawo Boże i zawarł z Bogiem przymierze, stając się Jego własnością i ludem Bożym (por. Wj 24, 1-11). Odtąd ten lud Boży winien był Mu służyć „jako jedynemu prawdziwemu i żywemu Bogu, opatrznościowemu Ojcu i sprawiedliwemu Sędziemu, oczekując obiecanego Zbawiciela” - jak ujmuje to Katechizm (nr 62). Warto sobie uzmysłowić, że z postacią Mojżesza jest też związana wiara w Boga Izraela jako Boga jedynego. Według Wj 3, 14-16 (tradycja elohistyczna) oraz Wj 6, 2-S (tradycja kapłańska) Bóg, na prośbę Mojżesza, objawił mu swoje imię, przyrzekając obecność i opiekę. Rzeczywiście, po zawarciu przymierza na Synaju Izrael stał się ludem Boga Jahwe obiecując służyć tylko Jemu. Odtąd też nie wolno było Izraelowi posiadać żadnych bogów i nie wolno było wykonywać podobizn z metalu czy drewna (por. Wj 20, 3-5; Pwt 5, 6-9). Bóg Jahwe ukazuje się jako Bóg zazdrosny: „Ja Pan (- Jahwe), twój Bóg, jestem Bogiem zazdrosnym ...” (Wj 20, 5; Wj 34, 14; Pwt 4, 24; 5, 9; 6, 15; itd.). W religijnej historii Izraela rozpoczyna się w ten sposób czas monoteizmu (monos theos -jedyny Bóg). Mimo to Izrael często odchodził W tym czasie od Jahwe, oddając hołd bogom pogańskim, zwłaszcza w czasach sędziów i okresie królewskim, gdy stał się narodem osiadłym i rolniczym. Nie może więc dziwić, że Jozue zgromadził wszystkie pokolenia Izraela w Sychem i zobowiązał je do uznania wyłącznie Boga Jahwe oraz bezwzględnego zachowania pierwszego przykazania Dekalogu (Joz 24).  Jednak wpływy pogańskie stopniowo się zwiększały, zwłaszcza W miastach i na dworach królewskich, najpierw Dawida i Salomona, a później ich następców. Tutaj też rozpoczyna się kolejny etap izraelskiego monoteizmu, w  którym szczególną rolę będą odgrywać prorocy Izraela, zmierzający do zachowania czystości wiary. Wśród nich wymienić należy Eliasza (1 Krl 18, 40; por. 2 Krl 9), tragiczną postać proroka Ozeasza, a następnie Amosa, Izajasza oraz Jeremiasza. Jako pierwszy prorok Izajasz, około 700 roku, nazwał pogańskich bogów ,,nicością”, „dziełem rąk” ich czcicieli (Iz 2, 8. 18), a prorok Jeremiasz „nie-bogami” (Jr 2, 11; 5, 7; dalej Jr 10,3-9). Wiara w Boga Jahwe zyskała nowy impuls pod wpływem proroków przebywających na wygnaniu, zwłaszcza Ezechiela i tzw. drugiego Izajasza (por. Iz 40 - 55), którzy ukazali Jahwe jako Pana historii i Boga całego świata. Według tych autorów tzw. „bogowie” pogańscy, jako wytwór ludzkich rąk, godni są jedynie kpiny i drwiny (por. Iz 44, 12-18; por. Mdr 13, 10-16; 15, 6-8). Dzięki ich teologicznej pracy na trwałe weszło do świadomości Narodu Wybranego wyobrażenie o niematerialnym, duchowym bytowaniu Boga. Pomimo burzliwych dziejów Izraela i jego licznych niewierności, prowadzących do zerwania łączności z Bogiem (por. Oz 1, 9), ze swej strony Bóg nie odwołał obecności w narodzie i pośród narodu, przeciwnie, jak ujmuje to Konstytucja dogmatyczna o Bożym objawieniu, ,,objawiał się słowami i czynami ludowi nabytemu, jako jedyny, prawdziwy i żywy Bóg, ażeby Izrael doświadczył, jakie są drogi Boże w stosunku do ludzi, i aby dzięki przemawianiu Boga przez usta Proroków z biegiem czasu coraz głębiej i jaśniej je rozumiał i coraz szerzej wśród narodów budził ich świadomość (por. Ps 21, 28-29; 95, 1-3, Iz 2, 1-4, Jr 3, 17; Dei Verbum 4). Podsumowując, dzięki prorokom i głoszonemu przez nich orędziu Izrael rozpoznał Boga Jahwe jako Boga jednego i jedynego, i uznał wszystkie inne bóstwa za nicość. Prawda o Bogu jedynym, Stwórcy nieba i ziemi, stanie się podstawowym przekonaniem teologicznym Żydów i wyróżnikiem judaizmu w pogańskim świecie. Ten Bóg objawi się w Nowym Testamencie jako Ojciec Jezusa Chrystusa. W ten sposób lud „starszych braci” w wierze Abrahama przygotował zgromadzenie wszystkich dzieci Bożych w jedności Kościoła. Lud Starego Przymierza stał się korzeniem i zalążkiem nowego ludu Bożego, na którym mieli w przyszłości zostać zaszczepieni poganie. Ten nowy lud Boży, Kościół święty, powołał do życia Jezus Chrystus - nowy Mojżesz i Syn Boży.

4. Zastosowanie życiowe

Biblijna historia zbawienia jest wspaniałym egzystencjalnym wykładem tajemnicy Boga, który objawia się człowiekowi i zbawia go, i można odnaleźć w niej przynajmniej kilka bardzo praktycznych wskazań i prawd egzystencjalnych, wzbogacających naszą wiarę. Wymieńmy trzy najważniejsze: dzięki biblijnej historii zbawienia można lepiej poznać samego Boga i Jego wielką miłość do ludzi (1); na przykładzie życiowych doświadczeń ludzi Biblii można pogłębić postawę wiary w Boga (2); można też, a nie jest to bez znaczenia, pogłębić spojrzenie na historiozbawczą łączność, jaka istnieje między Żydami, naszymi „starszymi braćmi” w wierze, a wierzącymi w Chrystusa (3).

Pierwszy wniosek, jaki się nasuwa, dotyczy tajemnicy Boga. Nikt z ludzi nie posiada od razu doskonałego i pełnego zrozumienia tajemnicy Boga, i również wielkie postacie biblijne nie posiadały ani takiej wiedzy, ani wiary. Wszechmocny Bóg, jaki objawia się na kartach Biblii, jest przede wszystkim przejęty ludzkimi losami, jest Bogiem dla nas i Bogiem z nami (por. Iz 7, 14; Mt 1, 23). Jest Kimś dobrym i zainteresowanym losami swoich dzieci, nie w znaczeniu niezdrowej tkliwości i czułości, ale przekraczając w niewyobrażalny sposób dobroć ojca i matki, gdyż jest On Bogiem, a nie człowiekiem (por. Ps 27, 10; Iz 49, 14-15). Drugi wniosek praktyczny dotyczy wiary w Boga. Ludzie Biblii, a wśród nich Abraham, spotykali się z tajemniczą obecnością Boga W swoim życiu, Boga przemawiającego i działającego, nie wiedząc jednak dokładnie, kim On jest, i nie zawsze rozumiejąc Jego zamiary. Jedno, co różniło ich od ludzi współczesnych, to fakt, że nigdy nie wątpili w realne istnienie Boga. Nawet głupcy mówiący o tym, że „nie ma Boga” (Ps 14, 1), nie zaprzeczali Jego istnieniu, a jedynie wątpili w Bożą opatrzność: Jego zainteresowanie człowiekiem, Jego przejmowanie się ludzkimi losami, obronę słabszych. Jednak wszystkie inne doświadczenia wiary nie były im oszczędzone, jak pokusa zwątpienia, oczekiwanie na spełnienie się bożych obietnic, trudne doświadczenia życiowe, katastrofy i klęski, także odrzucenie przez krewnych i rodaków, także prześladowania z powodów religijnych. Tylko będąc posłusznym w wierze, można wytrwać przy Bogu i wypełnić swoje życiowe powołanie, dlatego tak bardzo autorzy biblijni podkreślają wiarę Abrahama, i słusznie nowy katechizm poświęca tej kwestii wiele miejsca (nr 144-147). Trzeci ważny wniosek dotyczy historiozbawczej ciągłości między Izraelem i wierzącymi w Chrystusa. Wszyscy jesteśmy dziećmi jednego i tego samego praojca - Abrahama, a jego Bóg i Bóg całego Izraela jest równocześnie naszym Bogiem i Ojcem naszego Pana Jezusa Chrystusa. Świadomość tych wspólnych korzeni i istniejącej ciągłości między Starym i Nowym Testamentem może pomóc przezwyciężyć uprzedzenia i niechęci, jakie nieustannie się rodzą między narodem żydowskim i kościołami chrześcijańskimi, prowadząc do pojednania i wzajemnego poszanowania. Warto zatem pamiętać, że wszyscy jesteśmy dziećmi Abrahama, a Bóg Abrahama i Mojżesza jest również naszym Bogiem.

5. Zakończmy naszą katechezę modlitwą:

Szczęśliwi ludzie szukający Boga,

Których radością jest Pan wszechmogący;

O Jego prawie myślą dniem i nocą

Pełni mądrości i wiedzy natchnionej.

Podobni drzewom, które zasadzono

Blisko strumienia, co płynie spokojnie,

Jak one mocni, czerpiąc życie z wiary,

Rodzą owoce prawdziwej świętości.

A Pan ma w pieczy drogę sprawiedliwych,

Kocha On bowiem służących Mu wiernie,

I pamięć o nich będzie trwać na wieki,

Świecąc na niebie jak gwiazdy promienne.

Niech będzie chwała, cześć i dziękczynienie

Ojcu, Synowi, Duchowi Świętemu;

Niech Bóg na zawsze będzie uwielbiony

W swoich wybranych, co już się Nim cieszą. Amen.

(liturgia godzin)

Msze Święte i Nabożeństwa

Dni Powszednie

6.30, 7.00, 7.30, 18.00

Niedziele i Święta

7.00, 8.30, 9.45, 11.00, 12.30, 18.00

Święta zniesione

7.00, 8.30, 9.45, 18.00

Nabożeństwa Majowe, Czerwcowe, Październikowe

17.30

Koronka do Bożego Miłosierdzia

Codziennie - 17.45

Kancelaria Parafialna

 Poniedziałek - Piątek

9.00 - 10.00, 16.30 - 17.30

Sobota

9.00 - 10.00

Telefon Alarmowy w Sprawie Chorych

692 352 367

 

odeszli

Polecamy

 

rok-milosierdzia

plus

dr

wsd

rk