4

3

6

5

11

KATECHIZM 2Katecheza Dorosłych - (KKK 142-152) c.d.

Wraz z Abrahamem cała wierząca ludzkość wyruszyła ku ziemi, która leży poza wszelkim widocznym horyzontem. (Alfred Läpple)

b. Sara - symbol niewiary. W drodze Abrahamowi towarzyszy jego żona Sara, trwa przy swoim mężu w trudnej wędrówce. Ale spójrzmy na postawę Sary w momencie, gdy Bóg obiecuje jej iż porodzi syna. W Piśmie świętym czytamy, że ma ona wtedy dziewięćdziesiąt lat i „nie miewa już przypadłości właściwej kobietom” (Rdz. 18, 11 b). Czy można się zatem dziwić zwątpieniu Sary? Ona po prostu śmieje się z Boga. Jej mąż Abraham również nie daje temu wiary i prosi o błogosławieństwo dla Izmaela – syna zrodzonego z niewolnicy Hagar. A jednak te dwie postawy różnią się. Abraham śmieje się gdy słyszy zapowiedź narodzin syna, ale nie ukrywa tego przed Bogiem. W związku z tym daje Bogu możliwość dialogu, otwiera się na dalsze wyjaśnienia, na rozwianie jego wątpliwości. Stąd trzej wędrowcy, wysłannicy Boga, którzy przypominają Abrahamowi, że dla Boga nie ma nic niemożliwego. W konsekwencji przyjmuje on wolę Boga. Sara natomiast śmieje się z tej nowiny i zapiera się jej. Nie jest też szczera wobec Boga, zamyka się na wszelkie wyjaśnienia, nie poznaje przez to prawdy objawionej. Naraża w ten sposób swoją wiarę na utratę, nie wyjaśniając wątpliwości, nie starając się wsłuchiwać dalej w głos Boży. Przez to zatrzymuje się w swojej wędrówce wiary, przerywa wręcz dialog z Bogiem, odchodzi. Mimo to, Bóg spełnia swoją obietnicę i okazuje Sarze swoją łaskawość (por. Rdz 21, l). Sara przyjmuje wolę Boga i mówi: „Powód do śmiechu dał mi Bóg. Każdy, kto się o tym dowie, śmiać się będzie.” l dodaje: ,,Któż, by się ośmielił rzec Abrahamowi: Sara będzie karmiła piersią dzieci, a jednak urodziłam syna mimo podeszłego wieku mego męża” (Rdz 21, 6-7). Dzięki łaskawości Boga Sara nie traci wiary, na nowo żyje w łączności z Bogiem.

c. Lot - symbol łatwowierności (Rdz 19, 1 - 29)

Lot wędrował z Abrahamem, ale kiedy zaczęły występować sprzeczki między pasterzami Lota a pasterzami Abrahama i by zapobiec tym kłótniom postanowili obaj, rozstać się. Lot rozbił swoje namioty pod miastem Sodoma. Mieszkańcy tego miasta byli źli, ponieważ dopuszczali się występków (por. Rdz 13, 1-18). Lot nierozważnie rozbija swoje namioty zbyt blisko tego grzesznego miasta. Naraża swą wiarę. Zło i grzech przenikają w serce Lota. Nie ma on oparcia w nikim. Mieszkańcy Sodomy naśmiewaj ą się z niego, z praw Bożych. Jahwe nie opuszcza jednak Lota. Choć nieroztropnie naraził swą wiarę na utratę, Bóg ratuje Lota i jego rodzinę, i jak mówią dwaj wysłannicy Boga, aby „nie zginął z winy tego miasta” (Rdz 19, 16). Wszystkie przedstawione figury są jednak postaciami pozytywnymi. Wszystkie przeżywają trudności swojej wiary, ale każda z nich, w inny sposób je rozwiązuje. Abraham w ciągłej łączności z Bogiem, czując, ufając, że tylko przy Nim, uzyska odpowiedź na nurtujące go pytania. Sara w pewnym momencie, zamyka się na głos Boga, bojąc się odpowiedzialności i konsekwencji płynących z zaufania Bogu. Lot lekkomyślnie podchodząc do sprawy wiary, naiwnie myślący o sile swojej wiary, otrząsa się dopiero wtedy, gdy widzi tragedię ludzi, którzy o Bogu zapomnieli. Bóg przez tych troje ludzi, ukazuje swoją pedagogię planu zbawienia, ukazuje ludzkie trudności w trwaniu w wierze. Nie potępia, ale cierpliwie prowadzi ich do celu. Wiara człowieka ciągle się zmienia. Może rosnąć w swojej sile, ale może też maleć. Jest ona „żywym organizmem, który potrzebuje troski że strony człowieka. Wiara człowieka ciągle miota się między pokusąlek1<omyślności i niewiary (wyrażającej się w braku zawierzenia swojej drogi Bożemu wezwaniu), a trwaniem przy Bogu. Każdy z nas mógłby umieścić dziś swoją osobę W historii tych trojga ludzi.

Każdy z nas mógłby zadać sobie pytanie: W którym miejscu drogi wiary się znajduję, i która w tym momencie postać: Abrahama, Sary, czy Lota jest mi bliższa? Droga Abrahama choć dramatyczna to jednak jednoznaczna, klarowna, jasna, zawsze przy Bogu, niezależnie od okoliczności. Dlatego Abraham zasłużył niewątpliwie na miano ojca wszystkich wierzących. Postawę naszej wiary możemy niejako prześwietlić w świetle wiary ojca Abrahama z którym we wnętrzu naszego serca można przeprowadzić swoisty dialog o wierze, o mojej wierze. Abraham uczy nas jeszcze jednej istotnej rzeczy: posłuszeństwa W wierze. Patriarcha jest zapowiedzią najdoskonalszego posłuszeństwa wierze a jest nim wiara Maryi. w wierze, przyjmuje Ona zapowiedź i obietnicę przyniesioną przez anioła Gabriela, wierząc, że dla „Boga nie ma nic niemożliwego” (Łk l, 37), i dają swoje przyzwolenie: „Oto ja służebnica Pańska niech mi się stanie według Twego słowa” (Łk 1, 38). c.d.n.

Msze Święte i Nabożeństwa

Dni Powszednie

6.30, 7.00, 7.30, 18.00

Niedziele i Święta

7.00, 8.30, 9.45, 11.00, 12.30, 18.00

Święta zniesione

7.00, 8.30, 9.45, 18.00

Nabożeństwa Majowe, Czerwcowe, Październikowe

17.30

Koronka do Bożego Miłosierdzia

Codziennie - 17.45

Kancelaria Parafialna

 Poniedziałek - Piątek

16.30 - 17.30

Sobota

9.00 - 10.00

Telefon Alarmowy w Sprawie Chorych

692 352 367

 

odeszli

Polecamy

 

duch logo 2017

plus

pdr new logo www

wsd

rk