4

3

6

5

11

KATECHIZM 2Jak w dniu naszego chrztu, gdy całe nasze życie zostało powierzone ,, nakazom tej nauki " (Rz 6, 1 7), przyjmijmy Symbol naszej wiary, która daje życie. Odmawiać z wiarą Credo, to znaczy, wchodzić w komunię z Bogiem Ojcem, Synem i Duchem Świętym, a także z całym Kościołem, który przekazuje nam wiarę i w który wierzymy. Symbol ten jest pieczęcią duchową, jest rozważaniem naszego serca i zawsze obecną obroną; z całą pewnością jest skarbem naszej duszy. (św Ambroży)

Motywacja katechezy. Rozważany przez nas problem symbolów wiary

wydaje się mieć naturę czysto teoretyczną i niewielki wpływ na praktykę codziennego życia. Gorące spory przy kształtowaniu się syntetycznych formuł wiary prowadzone były przecież w odległej przeszłości. Ale owa żarliwość o właściwe brzmienie każdego słowa w tych krótkich jednostkach literackich sugeruje przekonanie, jak wielkie to ma znaczenie dla każdego chrześcijanina. Jesteśmy przecież istotami, które właśnie przez słowo (przejaw rozumnej natury) budują swoją tożsamość i kierunkuj ą swoje życie. Będziemy chcieli poprzez to rozważanie doprowadzić do refleksyjnego i świadomego wypowiadania prawd o kluczowym znaczeniu dla wiary i szczęścia człowieka. W konsekwencji zrodzić ma to poczucie odpowiedzialności za powierzony sobie skarb.

Życie w społeczności ludzkiej jest czasami trudnym zadaniem, zwłaszcza wtedy, gdy ta składa się z różnych grup o odmiennych przekonaniach. Każda osoba dla swojego rozwoju potrzebuje akceptacji innych, a z drugiej strony instynkt samozachowawczy podpowiada, by unikać tych, którzy mogą uczynić nam szkodę, ponieważ są naszymi wrogami. Ale jak uniknąć niebezpieczeństwa grożącego duszy i ciału, jak rozpoznać wśród tylu ludzi życzliwego człowieka, mającego podobne do nas zapatrywania i cele życiowe? Już starożytni wymyślili sposób, by jednoznacznie przekonać się o zamiarach drugiego człowieka i jego nastawieniu. Był to specjalny znak rozpoznawczy - ,,symbol”. W klasycznej Grecji zaprzyjaźnione rodziny, osiadłe W różnych miastach i koloniach, przechowywały, każda z osobna, jedną część jakiegoś przedmiotu podzielonego na połowę (np. pierścienia, monety, pieczęci itp.). złożenie, czyli dopasowanie tych dwóch części (sym-ballo, składam razem) pozwalało stwierdzić przedstawicielom tych rodzin tożsamość zawartych niegdyś między ich przodkami więzów gościnności (KKK 188). Pochodzenie słowa zostało więc trafnie oddane przez polski Wyraz „skład” (por. Skład apostolski). Wyraz „symbol” oznaczał później wszelkie dowody tożsamości, a nawet jakiekolwiek znaki rozpoznawcze.

Przedstawienie prawdy Katechizmu.

Dziedzina życia religijnego potrzebuje także pewnych znaków rozpoznawczych,

pewnego wspólnego języka wiary. Osobiste Wyznanie: „wierzę” oznacza równocześnie: „Przyjmuję to, w co my wierzymy” (KKK 185). Konieczne zatem było ustalenie tych prawd, które stanowiły przedmiot wspólnej wiary. Nie dokonywało się to według ludzkiej opinii. Źródłem było Pismo św., z którego wybrano to, co najważniejsze, aby podać W całości jedną naukę Wiary. Porównanie do ziarna gorczycy oddaje znakomicie to działanie. Nasienie to bowiem, choć tak małe, zawiera w sobie wiele gałęzi, podobnie streszczenie wiary zamyka W kilku zdaniach całe poznanie prawdziwej pobożności zawartej w Starym i Nowym Testamencie (KKK 186).

Znakiem rozpoznawczym między chrześcijanami jest wyznawanie jednej wiary słowami: „Jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest” (Ef 4, 5). Chrzest, który

łączy wiernych z Chrystusem W J ego śmierci i zmartwychwstaniu (por. Rz 6, 3), wymaga wiary - przynajmniej wiary społeczności, która tego chrztu udziela przez ręce prawowitego szafarza sakramentu. Wiara natomiast domaga się pewnej treści umysłowej, która musi być wspólna wszystkim Wyznawcom Chrystusa. Stąd często spotykane są już W listach św. Pawła krótkie streszczenia zasadniczych prawd, czyli przedmiotu naszej wiary, podstawy nadziei, celu miłości.

Wszystkie symbole zawierają dwa zasadnicze twierdzenia, które są mniej lub

więcej rozwijane W zależności od potrzeb. Treścią zasadniczą każdego symbolu

jest podwójna afirmacja:

1. Chrystus, który umarł w akcie ofiary miłości, żyje nadal;

2. Bóg jest Trójcą.

Wszystkie inne twierdzenia są tylko wprowadzeniem do tych zasadniczych

prawd, albo ich konsekwencją. Wśród nich wymienić można: zależność świata od Boga, co zakłada jego stworzenie w czasie; istnienie społeczności wiernych i oczekiwanie chwalebnego powrotu Chrystusa. Ponieważ pierwsze ,,wyznanie wiary” składa się przy chrzcie, więc „symbol wiary” jest symbolem chrzcielnym. Skoro zaś chrzest udzielany jest W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego (Mt 28, 19), prawdy wiary ułożone są według ich odniesienia do trzech Osób Trójcy

świętej (KKK 189-190). Wyróżnić zatem można w symbolu trzy części. Każda z tych części jest odrębna, chociaż wszystkie powiązane ze sobą. Nazywane są

zgodnie z porównaniem często używanym przez Ojców Kościoła. Jak części naszego ciała połączone są stawami, które jednocześnie wyodrębniają i dzielą, tak również słusznie i poprawnie w Credo nazwano artykułami te prawdy, w które szczególnie i w sposób odrębny mamy wierzyć. Zazwyczaj wymienia się dwanaście artykułów, symbolizujących poprzez liczbę Apostołów całość wiary apostolskiej (KKK 191). W ciągu wieków w odpowiedzi na potrzeby różnych epok sformułowano wiele wyznań lub symboli wiary. Wśród nich wymienić można symbol św. Atanazego (Quicumque), wyznania wiary niektórych synodów i soborów (Toledańskiego, Laterańskiego, Lyońskiego, Trydenckiego) lub niektórych papieży, jak Fides Damasi (papieża Damazego) czy wyznanie wiary Ludu Bożego Pawła VI. (KKK 192).

Wśród wszystkich symboli wiary dwa zajmują szczególne miejsce w życiu

Kościoła. Pierwszym jest „Symbol Apostolski”, a jego nazwa oddaje przekona-

nie, iż jest streszczeniem wiary Apostołów. Jest to starożytny symbol chrzcielny

Kościoła rzymskiego. Aż do Soboru Florenckiego towarzyszyła mu legenda, iż

Apostołowie Chrystusa przed rozejściem się w różne strony świata dla głoszenia

Ewangelii mieli uzgodnić punkty swego nauczania, a każdy z nich ułożył jeden

z artykułów. Krytyka historyczna udowodniła, że dzisiejsza forma „Składu

Apostolskiego” pochodzi z X1 w., ale zasadnicza treść Symbolu sięga czasów

apostolskich. Drugim symbolem o wielkim autorytecie jest „Symbol NicejskoKonstantynopolitański” (dzisiejsze mszalne wyznanie wiary Credo) . Wynika to z faktu, że jest owocem dwóch pierwszych soborów powszechnych (325 i 381). Także i dzisiaj jest wspólny wszystkim wielkim Kościołom Wschodu i Zachodu. Miał on dość skomplikowana historię. Sobór Nicejski, pragnąc wyraźnie potępić poglądy arian, uzupełnił symbol wiary, znany w wielu Kościołach Wschodu, wyrażeniami podkreślającymi bóstwo Chrystusa i Jego równość z Ojcem. Jednak w IV w. symbol ten nie stał się jeszcze powszechnym symbolem chrzcielnym, lecz raczej wzorem, według którego tworzono i uściślano lokalne wyznania wiary. Nie był on też w pełni zadawalający; niektóre stwierdzenia odnoszące się do Chrystusa wymagały dalszego sprecyzowania; o Duchu Świętym orzekał tylko prostym stwierdzeniem wiary w Jego istnienie; przeciwnie niż starsze symbole nie wspominał o Kościele i odpuszczeniu grzechów lejnych etapach życia Kościoła nie może czy Zmartwychwstaniu ciała.

Sobór Konstantynopolitański (381r.) ogłosił nowy symbol wiary, który od początku V. w. stał się oficjalnym symbolem chrzcielnym całego Wschodu. Symbol ten, poza pewnym rozwinięciem nauki o Chrystusie, zawiera pełniejszą naukę o Duchu Świętym, Jego równości z Ojcem i Synem i Jego pochodzeniu od Ojca. Przekształca też wyznanie wiary w odpuszczenie grzechów, czyniąc z niego wyznanie wiary w chrzest św. i odpuszczenie grzechów. Wreszcie podkreśla przyszłościowy charakter wiary w powszechne zmartwychwstanie, dodając słowo „oczekujemy” do tego artykułu wiary. Symbol wiary zawiera tekst posiadający ściśle kościelny charakter. Z jednej bowiem strony jest wyznaniem wiary powszechnego Kościoła, a z drugiej strony musi być w jakiś sposób przyjęty przez Kościół jako autentyczny wyraz jego wiary. Takie uznanie wyrażone jest przez to, że jakiś tekst zostaje ogłoszony czy aprobowany przez sobór lub przez papieża sprawującego swój urząd Piotrowy; podobny skutek ma przyjęcie przez powszechną tradycję teologiczną lub liturgiczną (tak było ze Składem Apostolskim). Zauważyć można, że symbole nie streszczają całości nauki Kościoła. Są tam tylko te prawdy, których przyjęcie było konieczne dla zawierzenia Chrystusowi w sposób rzeczywisty i świadomy. Stąd w starożytnych symbolach -jak się często podkreśla - nie ma prawd takich, jak Eucharystia. Nie znaczy to, że nie są one centralne dla nauki chrześcijańskiej, ale że przyjęcie ich jest skutkiem zawierzenia Chrystusowi, a nie odwrotnie. W odniesieniu do symboli możemy mówić o ich rozwoju. Nie należy go jednak rozumieć jako tworzenie nowych symboli, w sensie wprowadzania innych, dotąd nie uwzględnianych prawd. Dodatki to wynik uświadomienia sobie, że wyznanie Jezusa jako Zbawcy wymaga przyjęcia także pozostałych prawd i jest od nich uzależnione, np. wiary w odpuszczenie grzechów czy zmartwychwstanie, wiary w konieczność Kościoła i chrztu. Drugim źródłem rozwoju starożytnych symboli, a to zwłaszcza wpłynęło na ich rozbudowanie przez pierwsze dwa sobory powszechne, była konieczność wyjaśnienia i sprecyzowania dotychczasowych sformułowań prawd zawartych w symbolu, by uniemożliwić fałszywe ich rozumienie. To wskazuje, że Sobór Nicejski odkrył ową dodatkową rolę, jaką symbol może pełnić: jest on nie tylko znakiem gotowości do chrztu, ale i miarą prawowierności osób czy wspólnot. Późniejsze sobory uznały, że sformułowań zawartych w symbolu konstantynopolitańskim nie trzeba poprawiać; można, a czasem trzeba je interpretować. Stąd ich dekrety, gdy dotyczą prawd zawartych w symbolu, są autentycznym jego wyjaśnieniem. W świetle tych uwag późniejsze wyznania wiary powinny być uznane także jako swoiste interpretacje symbolu. Są to streszczenia nauki katolickiej oparte o symbol wiary i ułożone w ten sposób, by podkreślić te ich elementy, których obrona - choćby sam symbol ich nie zawierał -jest specjalnie konieczna w danej sytuacji.

Zastosowanie życioweSytuacja współczesnego świata, gdzie jak grzyby po deszczu powstają wciąż nowe sekty i grupy religijne, przynagla do uświadomienia sobie, jakiego Boga wyznajemy. Ogromnego znaczenia zaczynają nabierać syntetyczne formuły - symbole, które w kilku zdaniach odbudowują naszą tożsamość i stawiają pośrodku autentycznie wierzącego Kościoła. Te najważniejsze towarzyszą przecież od dzieciństwa naszej prywatnej i liturgicznej modlitwie. Żaden z symboli powstały w kolejnych etapach życia Kościoła nie może być uważany jako przestarzały i zbędny. Pomagają nam one zrozumieć i pogłębić wiarę wyznawaną od początku (KKK l93). Warto sprawić, by przekonanie św. Ambrożego o tym, że symbol „jest rozważaniem naszego serca i zawsze obecną obroną; z całą pewnością jest skarbem naszej duszy”, stało sie przekonaniem każdego chrześcijanina.

Msze Święte i Nabożeństwa

Dni Powszednie

6.30, 7.00, 7.30, 18.00

Niedziele i Święta

7.00, 8.30, 9.45, 11.00, 12.30, 18.00

Święta zniesione

7.00, 8.30, 9.45, 18.00

Nabożeństwa Majowe, Czerwcowe, Październikowe

17.30

Koronka do Bożego Miłosierdzia

Codziennie - 17.45

Kancelaria Parafialna

 Poniedziałek - Piątek

16.30 - 17.30

Sobota

9.00 - 10.00

Telefon Alarmowy w Sprawie Chorych

692 352 367

 

odeszli

Polecamy

 

duch logo 2017

plus

pdr new logo www

wsd

rk